Een gelukkig nieuwjaar allemaal, in gezondheid en veiligheid, met wijsheid en schoonheid. Naast gelukswensen krijg ik vooral veel jaloersmakende sneeuw- en schaatsfoto’s geappt vanuit Nederland. Luuk zit naar een ingelast journaal over sneeuw in Nederland te kijken (gisteren Venezuela, heden Holland) en roept om de tien minuten ’t giet aon!’.

We hebben het jaar gepast afgerond, met het kerstbezoek van mijn broer en zus plus aanhang als hoogtepunt. Na wat koude en natte dagen gingen we op een zonnige zaterdag naar Saint Jean de Luz, een kleine badplaats aan een baai waar het perfect toeven is op een terrasje of lopend langs de branding. De volgende dag trokken we de bergen in waar de indrukwekkende bergen nou.. indrukwekkend waren. Op een Pyreneeënweitje zie je mijn zus (in het wit) overtuigend Julie Andrews imiteren.

Als verlaat verjaardagscadeau kreeg ik van zus Moniek een nieuwe verrekijker, eentje waar je niet mee hoeft scherp te stellen. Dan zit je niet de hele tijd te hannesen als iemand anders je kijker heeft geleend en de instellingen heeft veranderd. Moniek en Jaap zijn vogelaars en kunnen ook foto’s maken met een telelens. Met de app kan ik het geluid van vogels wel determineren, maar voor het uiterlijk moet nog met de Elsevier gids van de Europese vogelsch gebeuren. Het is een leuke hobby en in de tuin zijn eindeloos veel vogels.

Ondertussen is de tuin in winterstand, de fruitbomen gesnoeid, de druif en kiwi geleid en ik heb nieuw bramenbeleid ingevoerd. Want gelijk de kop van de draak Hydra komen er twee ranken terug voor iedere geknipte bramenscheut. Aan de rand van ons perceel knip ik de bramen niet meer af, maar vlecht ik ze in elkaar en trek of duw ze de andere kant op. Zo hoop ik dat ze niet meer gemakkelijk over het hek heen wortel schieten in ons perceel. Voor de bramen die spontaan in het veld opschieten en waar ik dus goed bij kan, schoffel ik de hele braam met wortel en tak eruit. Geen genade. Het is niet geheel volgens de regelen der permacultuur, maar kijk even hier in de omgeving en je ziet hoe gigantisch die braambossen kunnen worden.

Voor Luuks verjaardag trakteerden we onszelf op een bezoekje aan de stad Toulouse. Dat is een zeer aangename studentenstad, met fijne winkels en bovenal heel goede restaurants en mooie musea. We zijn ook in Hall de la Machine geweest op de voormalige Aerodrome, thans een wijk in ontwikkeling waar nog wat leven in de brouwerij moet komen. In de Hall de Machine is een permanente opstelling van La Compagnie la Machine, die ook de machines maakt voor de bekende theatergroep Royale de Luxe. Het was surrealistisch, toen de reusachtige minotaur over de voormalige landingsbaan bewoog. Slechts een enkeling keek en de vrolijke theatergasten hadden toch wat moeite om de energie hoog te houden op zo’n uitgestrekt doods nieuwbouwterrein.

De jagers in de regio blijven ondertussen lekker druk bezig. Ik had daar toch een wat romantischer beeld van dan deze ‘drijfjacht met gammele auto’s’. Een hoop oude barrels staan dan langs de kant van de weg, met veel mensen (jong, oud, man, vrouw, dat wel) in oranje hesjes met een roedel hysterische honden. Van de week waren ze hier voor ons huis, omdat everzwijnen zich in een bosje aan de overkant zouden begeven. Zo’n twee uur lang stonden rond dat bosje jagers strategisch opgesteld, hard roepend naar elkaar. Vanwege de hysterische honden sloegen de – altijd ook al drukke – honden van de buren aan en vervolgens werden de koeien van de buren onrustig. Een herrie! Het mag een wonder heten dat ze die middag geen enkel zwijn schoten, ik zou allang in arren moede uit de bosjes zijn gekropen met mijn voorpoten over mijn oren, genade schreeuwend.

Achteraf gezien was het gewoon een overdreven manier om je hond uit te laten.